Dezelfde handeling. Een andere handelingsplek. Een totaal andere impact. Twee mensen kunnen exact dezelfde beslissing nemen. Beiden kunnen duidelijke grenzen stellen. Beiden kunnen een team aansturen. Beiden kunnen een moeilijke boodschap brengen. Van buitenaf lijken hun handelingen identiek. En toch voelt iedereen het verschil. De ene beslissing ontstaat vanuit angst om de controle te verliezen. De andere vanuit liefde voor het geheel. De ene vernauwt. De andere schept ruimt

Over een open hart in een tijd die om een ander bewustzijn vraagt. Na mijn vorige blog kreeg ik de vraag ‘Maar hoe open je dan je hart? Hoe oefen je hierin? Of, heb ik een open hart? En hoe voel je dat?’ Boeiende vragen. Niet omdat er een eenvoudig antwoord op bestaat, maar omdat ze tonen dat mensen voelen dat er iets aan het verschuiven is. Een open hart is niet iets wat je letterlijk opent alsof je een deur opendoet. Het ontvouwt zich, laag na laag. Het is geen bestemming,

We leven in een tijd van transities. Dat voelen we. Oude systemen kraken. Structuren die jarenlang vanzelfsprekend leken, hebben hun grenzen bereikt. In de zorg, het onderwijs, de economie, onze manier van samenleven: overal worden we geconfronteerd met de vraag wat werkelijk passend is. Vaak kijken we naar die transformatie als iets buiten onszelf. Maar elke maatschappelijke transitie vraagt ook een persoonlijke transformatie (cfr. Jelleke de Nooy van Tol). Voor mij ligt daa