De plek van waaruit we handelen

Over een open hart in een tijd die om een ander bewustzijn vraagt.

Na mijn vorige blog kreeg ik de vraag ‘Maar hoe open je dan je hart? Hoe oefen je hierin? Of, heb ik een open hart? En hoe voel je dat?’

Boeiende vragen. Niet omdat er een eenvoudig antwoord op bestaat, maar omdat ze tonen dat mensen voelen dat er iets aan het verschuiven is.

Een open hart is niet iets wat je letterlijk opent alsof je een deur opendoet. Het ontvouwt zich, laag na laag. Het is geen bestemming, maar een manier van leven. En precies daarom is het misschien wel de belangrijkste vorm van leiderschap die deze tijd van ons vraagt.

Een open hart is de plek van waaruit je leeft.

Een open hart voel je. Je bent afgestemd op jezelf, op je innerlijk weten. Je hoeft het niet uit te leggen. Je voelt het en precies daarom werkt het aanstekelijk. De herkenning ervan ligt in de verbinding. Ontmoetingen die energie geven, omdat er iets stroomt. In zijn mooiste vorm ontstaat een wisselwerking waarvan het contrapunt niet bij jou ligt en ook niet bij de ander, maar midden in de relatie. Je geeft en je ontvangt en het ligt zo in lijn dat het voedend is en energie geeft. Het is dus geen passieve staat, maar een actief samenspel.

In dit samenspel weet je: het gaat niet over mij. Je bent deel van het geheel en draagt daaraan bij. Jouw unieke zijn is hierin essentieel. Geen maskers of verstoppen, niet kleiner of groter maken, … Echte aanwezigheid is vereist. Presence. Juist daarom heeft de plek van waaruit we handelen nooit alleen impact op onszelf. Ze kleurt onze relaties, onze teams en de systemen waarvan we deel uitmaken.

Een open hart vraagt het ont-dekken van het ankerpunt in jezelf. Dit ankerpunt rust in liefde en vertrouwen. Niet als gevoel dat komt en gaat, maar als een grondtoon waarop je leert vertrouwen. Hiervoor heb je de beweging van buiten naar binnen te leren maken. Ruimte maken in jezelf. Ruimte om stil genoeg te worden om te horen wat er in je leeft. Om opnieuw te voelen. Ons lichaam als belangrijk instrument en kompas hanteren. Het vraagt moed en durf. Je hebt je eigen stukken te ontmoeten. Sommige vragen aandacht. Andere mogen verzachten. Weer andere vragen moed om ze werkelijk aan te kijken.

Vanuit dit proces ontstaat onderscheidingsvermogen. Helder, loepzuiver. Hierdoor kan je de ruis doorzien en ermee werken. De ruis is echter niet meer leidend, wel dienend. Er zit veel informatie in besloten. Je leert herkennen wanneer angst en controle het stuur dreigen over te nemen, zo kan je telkens opnieuw terugkeren naar liefde en vertrouwen als handelingsplek.

Er ontstaat vrijheid en ruimte. Angst en controle worden haarscherp doorzien. Van daaruit hoef je niet langer automatisch te reageren. Dit betekent niet dat angst en controle er niet mogen zijn. Vanuit een open hart zie je angst en controle net sneller opkomen. Niet om ze weg te duwen, maar om te voorkomen dat ze ongemerkt het stuur overnemen. Het wordt een verkennen ‘Wat wil dit mij eigenlijk vertellen’ om van daaruit te ontdekken wat er werkelijk speelt. Emoties krijgen zo hun juiste plaats. Het blijkt ook telkens een uitnodiging om aanwezig te zijn in het nu. Angst leeft vaak in wat geweest is en in wat nog komen moet . Een open hart brengt ons telkens opnieuw terug naar het enige moment waarin we werkelijk kunnen handelen: het nu.

Leiderschap vanuit een open hart begint niet bij wat je doet, maar bij de plek van waaruit je handelt.

Het is het leiderschap dat deze tijd van ons vraagt om echt aan iets nieuws te bouwen. Zo krijg je een voortrekkersrol. Hoofd, hart, ziel en handelen zijn zo congruent dat je een gids en ankerpunt wordt voor anderen.

Misschien is dat wel de transformatie waar deze tijd ons toe uitnodigt.

Niet harder trekken. Niet meer controleren. Maar leren handelen vanuit een plek waar liefde en vertrouwen opnieuw de grondtoon worden. Onze natuurlijke handelingsplek. Vanuit die plek verandert niet alleen hoe je met jezelf omgaat en hoe je naar de wereld kijkt. Ze verandert ook de kwaliteit van je ontmoetingen, je leiderschap en de systemen die je mee vormgeeft.

Dat is geen eindbestemming. Het is een levenslange oefening.

En misschien precies daarom zo ongelooflijk de moeite waard.

Voel je dat dit iets in beweging brengt? In jezelf, in je leiderschap of in je organisatie?

Dan ga ik graag samen met jou op onderzoek.