Over de transformatie van deze tijd: van een groot hart naar een open hart

We leven in een tijd van transities. Dat voelen we. Oude systemen kraken. Structuren die jarenlang vanzelfsprekend leken, hebben hun grenzen bereikt. In de zorg, het onderwijs, de economie, onze manier van samenleven: overal worden we geconfronteerd met de vraag wat werkelijk passend is.

Vaak kijken we naar die transformatie als iets buiten onszelf. Maar elke maatschappelijke transitie vraagt ook een persoonlijke transformatie (cfr. Jelleke de Nooy van Tol).

Voor mij ligt daarin net een fundamenteel onderscheid verscholen. Een onderscheid dat zich voor mij steeds helderder toont.  

Het verschil tussen een groot hart en een open hart.

"Een groot hart is wat onze oude systemen draaiende houdt, een open hart is wat nieuwe systemen zal vormgeven."

Een groot hart en een open hart lijken op het eerste gezicht hetzelfde. Beide vertrekken vanuit betrokkenheid, zorgzaamheid en het verlangen om bij te dragen. Maar de energie waaruit ze ontstaan, verschilt wezenlijk.

Een groot hart voelt vaak de verantwoordelijkheid om te helpen. Om te dragen. Om op te lossen. Om er te zijn voor anderen.

Het is de kracht die zoveel vrijwilligerswerk, mantelzorg en engagement mogelijk maakt. De kracht die ziekenhuizen, woonzorgcentra, scholen, verenigingen en talloze maatschappelijke initiatieven mee overeind houdt.

Dat is waardevol. Dat is nodig.

Tegelijkertijd is het vaak dezelfde energie die mensen over hun eigen grenzen laat gaan. Die maakt dat we blijven dragen wanneer het eigenlijk te zwaar wordt. Dat we blijven vechten voor wat niet werkt. Dat we ons verantwoordelijk voelen voor wat groter is dan onszelf.

Vanuit een groot hart geven we veel. Soms zoveel dat we onszelf onderweg verliezen.

Misschien vraagt deze tijd ons niet om sterker te worden in dragen, maar wijzer te worden in afstemmen.

En precies daar schuilt voor mij een belangrijk inzicht. Want wanneer bijdragen vertrekt vanuit moeten, redden of dragen, houden we onbewust ook systemen in stand die eigenlijk vragen om een diepere, fundamentele verandering.

Een open hart beweegt anders.

Een open hart voel je.

Je voelt de energie stromen. Er ontstaat ruimte. Er ontstaat een vonk die iets in beweging zet. Je voelt je gezien.

Waar een groot hart vooral bijdraagt aan wat al bestaat, opent een open hart de deur naar wat geboren wil worden. Het brengt een andere kwaliteit van aanwezigheid met zich mee. Een aanwezigheid die verbindt, verdiept en uitnodigt.

Het verschil zit niet zozeer in wat we doen, maar in vanwaaruit we het doen.

En precies daar ligt volgens mij de sleutel van deze tijd.

Dat is de beweging die ik in de wereld wil ondersteunen.

Een uitnodiging om niet alleen met een groot hart te leven, maar met een open hart.

Om jezelf werkelijk te ontmoeten.

Om anderen werkelijk te zien.

Om samen vorm te geven aan een wereld die niet gebouwd is op moeten, maar op verbinding.

Voel je dat deze woorden iets in jou raken?

Dan nodig ik je uit om mee te onderzoeken wat er mogelijk wordt wanneer je niet langer alleen vanuit verantwoordelijkheid leeft, maar vanuit een diepere afstemming met jezelf en het leven.

Misschien begint de transitie waar we naar verlangen wel precies daar.